----------- سها ---------
الهی تو را که داند که تو را تودانی
سینه مالامال دردست,ای دریغا مرهمی دل ز تنهایی به جان آمد خدا را مرهمی چشم آسایش که دارد از سپهر تیز رو ساقیا جامی به من ده تا بیاسا یم دمی زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل شاه ترکان فارغ است از حال ما ,کو رستمی؟ در طریق عشق بازی امن و آسایش بلاست ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست رهروی باید جهان سوزی نه خامی بی غمی آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست عالمی دیگر بباید ساخت و ز نو آدمی گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق؟ کاندرین دریا نماید هفت دریا شبنمی شب قدر است و من قدری ندارم چه سازم توشه ی قبری ندارم مبادا لیله القدرم سر آید گنه بر ناله ام افزون تر آید. (حکمت ۱۵۴) ماه رمضان...ماه الله... ودل تنگی ما برای آمدنت... برگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود یک شاخه یاس عاطفه پیدا نمی شود در صفحه دلم تو نوشتی صبور باش قلبم غبار دارد و معنا نمی شود بی تو شکست پنجره رو به آسمان غم در حریم آبی دل جا نمی شود دریای تو پناه نگاه شکسته است هر دل که مثل قلب تو دریا نمی شود می خواستم بچینم از آن سوی دل گلی اما بدون تو که گلی وا نمی شود دردیست انتظار که درمان آن تویی این درد تلخ بی تو مداوا نمی شود زیباترین گلی که پسندیده ام تویی گل مثل چشمهای تو زیبا نمی شود بی تو شکسته شد غزل آشناییم این رسم مهربانی دنیا نمی شود گفتی صبور باش و به آینده ها نگر پروانه که صبور و شکیبا نمی شود شبنم گل نگاه مرا باز شسته است دل در کنار یاد تو تنها نمی شود گلدان یاس بی تو شکست و غریب شد گلدان بدون عشق شکوفا نمی شود باران کویر روح مرا می برد به اوج اما دلم بدون تو شیدا نمی شود دل های منتظر همه تقدیم چشم تو امروز بی حضور تو فردا نمی شود عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست تا کرد ز من تهی و پر کرد ز دوست اجزای وجودم همگی دوست گرفت نامیست زمن بر من و باقی همه اوست. ۶مرداد ۱۳۸۷..... به بهانه ی 1ساله شدن سها تقدیم به آن سبک روح خسته دل... با توام ای لنگر تسکین ای تکان های دل ای آرامش ساحل با توام ای نور ای منشور! ای تمام طیف های آفتابی! ای کبود ارغوانی! ای بنفشابی با توام ای شور,ای دلشوره ی شیرین با توام ای شادی غمگین با توام ای غم غم مبهم ای نمی دانم! هر چه هستی باش! ای کاش نه جز اینم آرزویی نیست هر چه هستی باش! اما باش...
چون قصه ی عاشقان بی دل خوانند سر قصه ی عاشقان بی دل ماییم ای جمله ی بی کسان عالم را کس یک جو کرمت تمام عالم را بس تا کجای می برد این نقش به دیوار مرا؟ تا بدانجا که فرو می ماند چشم از دیدن و لب نیز ز گفتار مرا * * * لاجورد افق صبح نیشابور و هری است که در این کاشی کوچک متراکم شده است می برد جانب فرغانه و فرخار مرا * * * این چه حزنی است که در همهمه کاشیهاست جامه سوگ سیاووش به تن پوشیده است این طنینی که سرایند خموشیها، در عمق فراموشیها و به گوش آید از این گونه به تکرار مرا * * * گرد خاکستری حلاج و دعای مانی شعله آتش کرکوی و سرود زرتشت پوریای ولی آن شاعر رزم و خوارزمی می نمایند در این آینه رخسار مرا * * * تا کجا می برد این نقش به دیوار مرا؟ تا درودی به سمرقند چو قند و به رود سخن رودکی آن دم که سرود کس فرستاد به سر اندر عیار مرا * * * شاخ نیلوفر مرواست گه زادن مهر کز دل شط روان شنها می کند جلوه از این گونه به دیدار مرا * * * سبزی سرو قد افراشته کاشمر است کز نهان سوی قرون می شود در نظر این لحظه پدیدار مرا * * * چشم آن آهوی سر گشته کوهی است هنوز که نگاه می کند از آن سوی اعصار مرا * * * بوته گندم روییده بر آن بام سفال باد آورده آن خرمن آتش زده است که به یاد آورد از فتنه تاتار مرا ** * کیمیا کاری و دستان کدامین دستان گسترانیده شکوهی به موازات ابد روی آن پنجره با زیور عریانیهاش که گذر می دهد از روزن اسرار مرا * * * نقش اسلیمی آن طاق نماهای بلند و آجر صیقلی سر در ایوان بزرگ می شود بر سر، چو صاعقه، آوار مرا و آن کتیبه که بر آن نام کس از سلسله ای نیست پیدا و خبر می دهد از سلسله کار مرا * * * تو خود حدیث مفصل بخوان ز این مجمل.......... چشمشون به چشم ماه،کنار بستر زهرا(س) يه ستاره،بي قرار،با دلي پر از شرار تو خونه،تو چشم مهتاب،ذيگه اين آخر كار يك ستاره... كشتي پهلو گرفته،كه به ساحل خو گرفته دوسه ماه توي بستر از علي(ع) هم رو گرفته سر شو حسن يه گوشه به سر زانو گرفته به خدا جون علي(ع)رو غصه ي بازو گرفته بي بهونه،روي گونه،زده شبنم دونه دونه به دل كوچيك زينب،گل غم زده جونه بي بهونه... شب آخر،دست دختر،كفنارو ميده مادر مي خونه ذكر مصيبت براي حسين بي سر شب آخر... دخترم يه روز دلگير مي موني،تنها و خسته مي شه حرمت تو زينب مثل حرمتم شكسته مي كشونن مثل حيدر تو رو با دستاي بسته مي بيني سر حسينت به روي نيزه نشسته شب بارون،شب هجرون شده دل بي سر و سامون دل آسمون گرفته،مي باره غصه برامون شب بارون... ( قسمتي از مداحي آقاي كريمي) شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد تو بیا ز اول شب در صبح باز باشد عجب است اگر توانم که سفر کنم ز دستت به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد؟! ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت که محب صادق آن است که پاکباز باشد به کرشمه ی عنایت نگهی به سوی ما کن که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد همه شب در این خیالم که حدیث وصل جانان به کدام دوست گویم که محل راز باشد چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد نه چنین حساب کردم چو تو دوست می گرفتم که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد. ------بزرگداشت-------- همه مي پرسند: چيست در زمزمه ي مبهم آب؟ چيست در همهمه ي دلكش باد؟ چيست در بازي آن ابر سپيد؟ روي اين آبي آرام بلند كه تو را مي برد اين گونه به زرفاي خيا ل؟ چيست در خلوت خاموش كبوتر ها؟ چيست در كوشش بي حاصل موج؟ چيست در خنده ي جام؟ كه تو چندين ساعت،مات مبهوت به آن مي نگري؟! نه به ابر،نه به آب،نه به برگ نه به اين آبي آرام بلند نه به اين خلوت خاموش كبوتر ها نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام من به اين جمله مي انديشم. من مناجات درختان را هنگام سحر رقص عطر گل يخ را با باد نفس پاك شقايق را در سينه ي كوه صحبت چلچله ها را با صبح نبض پاينده ي هستي را در گندم زار گردش رنگ وطراوت را در گونه ي گل همه را مي شنوم ،مي بينم! من به اين جمله مي انديشم! به تو مي انديشم اي سراپا همه خوبي تك و تنها به تو مي انديشم همه وقت همه جا من به هر حال كه باشم،به تو مي انديشم تو بدان اين را تنها تو بدان تو بيا تو بمان با من تنها تو بمان جاي مهتابي به تاريكي شب ها تو بمان من فداي تو،به جاي همه گل ها تو بخند اينك اين من كه به پاي تو در افتادم باز تو بخوان پاسخ چلچله ها را تو بگو! قصه ابر هوا را،تو بخوان تو بمان با من تنها تو بمان در دل ساغر هستي تو بجوش من همبن يك نفس از جرعه ي جانم باقي است آخرين جرعه ي اين جام تهي را تهي را تو بنوش. (فريدون مشيري) -میون خاطراتم نشستی گم نمیشی اگه هستی اگه نیستی می خوام برات بخونم. - من آرومم تو تنهایی حقیقت داره دلتنگی. .-آرزوم بودن کنارت حتی یک لحظه تو خوابت چه بپرسی چه نپرسی چشم من پر از جواب. -قسمت هایی از ترانه های فصل تازه احسان خواجه امیری. صداي سرد تو بغضي كه سال ها ست مرا پير كرده است در چشم هايم مانده و تاخير كرده است شايد مسافري است كه من سال هاي سال در انتظار مانده و او دير كرده است شايد خود تويي كه گلوي دلم هنوز در نگاه آني تو گير كرده است زيبايي تو را و پريشاني مرا آينه ها سال هاست كه تكثير كرده است آه اي غزال من به هواي شكار تو جنگل كمين نشسته و تزوير كرده است تقصير من نيست كه چشم من اشك را روزي هزار بار سرازير كرده است من خواب ديده ام كه دلت با پاي خود جادو گري گرفته و زنجير كرده است روزي صداي سرد تو حال مرا گرفت خواب مرا صداي تو تعبير كرده است. (يوسف خوش نظر) نام تو غم را مداوا میکند عیدتان مبارک. تقدیم به کسی که زودتر از آن چه فکر می کردیم،رفت. هوی مرگ حق بی مزه ای هستی مرگ هوی مرگ!ساعت مچی تو تیک تاک نمی کند،تاک تیک می کند. تاک تیک تو این است:ضد حمله بگذریم...!! ای مرگ!با این که بی مزه ایی،اما طعمت به دندان می چسبد... اگر چه 17 آذر در این 15 سال غمگین ترین روز زندگی ام بود... ولی ...فردا ...عرفه... مرا وهمه دوستانمان را فراموش نکنید... ...وعیدتان مبارک. چشم آلوده کجا؟ دیدن دلدار کجا؟ دل سرگشته کجا؟ وصف رخ یار کجا؟ قصه عشق من وتو دیدن دارد. نرگس مست کجا؟ همدلی خار کجا؟ کاش در نافله ات نام مرا هم ببری. که دعای تو کجا وعبد گنه کار کجا؟ برای سلامتی آن غایب از نظر صلوات... شب ومهتاب واشک ویاس وگلدان همه با هم سلامت میرساند هوای آسمان دیده ابریست هوای کوچه غرق رد پایت کتاب زندگی یک قصه دارد و تو آن ماجرای بی نظیری و حالا قصه ی من غصه توست و شاید غصه من ماجرایت دعایت می کنم خوشبخت باشی تو هم تنها برای خود دعا کن الهی گل کند در آسمان ها خلوص غنچه سرخ دعایت. هر كه جامه زعشقي پاك شد او ز حرص وجمله عيبي پاك شد شاد باش اي عشق خوش سوداي اي طبيب جمله علت هاي ما جسم خاك از عشق بر افلاك شد كوه در رقص آمد وچالاك شد هر كه او از هم زباني شد جدا بي زبان شد گرچه دارد صد نوا شب ايمان شب نجواي تنهايي شبي خلوت تر از فردا تپش،تسبيح نعمت ها صداي آبي سينه و رقص آخرين مضراب در اين تنهايي مطلق خضوعم را وضو كردم دلم را پر ز او كردم خدا،محكم و من هم،سفت وتوحيدي منم با عالمي پرواز نه در دنيا كه در پايان ساعت ها كنار چشمه مردن كنم فرياد وصد فرياد كه اي مختار تو اي عزم آور اي قهار مرا با قدرتت در ياب چو خس بي مقصدم مگذار ۲۷شهريور،روز شعر وادب وبزرگ داشت شاعر بزرگ سيد محمد حسين بهجت تبريزي معروف به شهريار كه اگر آقاي تبريزي به فكر ساخت زندگي اش نمي افتاد،ما هيچ كدام بزرگي اش را درك نمي كرديم. به اين بهانه با شعر اي واي مادرم... مي آمديم وكله من گيج وسنگ بود انگار جيوه در دل من آب مي كنند... باز آمدم به خانه،چه حالي!نگفتني ديدم نشسته مثل هميشه كنار حوض پيراهن پليد مرا باز شسته بود انگار خنده كرد ولي دل شكسته بود بردي مرا به خاك سپردي و آمدي؟ تنها نمي گذارمت اي بينوا پسر مي خواستم به خنده در آيم ز اشتباه اما خيال بود .اي واي مادرم چقدر بهش فكر مي كنيد؟اصلا بهش فكر مي كنيد؟چقدر آمادگي داريد؟در نظر مي گيرم همه ي ما جوونيم وخيلي درگير دردسر ومشغو ليات زندگي نشديم.خوب كه فكر مي كنم از خودم نا اميد مي شم،شما رو نمي دونم؟!!!! امام علي (ع)مي فرمايند: "مرگ وپس از مرگ را بسيار به ياد آور،هرگز آرزوي مرگ مكن جز آن كه بداني از نجات يافتگاني." "نهج البلاغه/نامه 69" .....شايد يك نفر دوستاي زيادي داشته باشه يا اطرافيانش خيلي هواشو داشته باشن ولي اگه يك انسان به عمق وجودش بره،ته ته وجودشو كنكاش كنه متوجه مي شه كه با همه اين ها تنهاست.خيلي از آدما تا آخر عمرشون متوجه اين اين موضوع نمي شن وقتي تنهايي رو درك نمي كنن خيلي از چيزهاي ديگه رو هم نمي فهمن.من به تنهايي آدما اعتقاد دارم.اگه ما اون يكتاي بي همتا رو نمي شناختيم خيلي هامون ديونه مي شديم از تنهايي و برهوت تنهايي.......... اي خدا دلگيرم ولي احساس غم نمي كنم چون با توام پيش كسي سرم رو خم نمي كنم سپاس وستايش خداي راست كه ماه رمضان را از راه هاي احسان خويش قرار داد. خدايا از تو مي خواهم كه به حق اين ماه وبه حق كسي كه از آغاز تا انجام آن به درگاه تو بندگي مي ورزد.از فرشته اي كه مقرب داشته ايي يا پيامبري كه فرستاده ايي يا بنده صالحي كه بر گزيده ايي كه بر محمد ودودمانش دورود فرستي و ما را به كرامتي كه در اين ماه به دوستان خود وعده كرده ايي شايسته گرداني وآنچه را كه در اين ماه بر طاعت گزاران كوشا واجب نموده ايي،لازم فرمايي و ما را در سلك آناني قرار ده كه در سايه ي رحمت تو،بالاترين مرتبه ي بهشت را سزاوارند. "صحيفيه سجاديه" مطلب طاعت وپيمان وصلاح از من مست كه به پيمانه كشي شهره شدم روز الست من همان دم كه وضو ساختم از چشمه ي عشق چهار تكبير زدم يكسره بر هر چه كه هست مي بده تا دهمت آگهي از سر قضا كه بر وي كه شدم عاشق واز بوي كه مست "حافظ" من خواب ديده ام كه كسي مي آيد من خواب يك ستاره ي قرمز ديده ام كسي مي آيد كسي ديگر كسي بهتر كسي كه مثل هيچ كس نيست من پله هاي پشت بام را جارو كرده ام و شيشه هاي پنجره را شسته ام كسي مي آيد كسي مي آيد كسي كه در دلش با ماست،در نفسش با ماست،در صدايش با ماست كسي كه از باران،از صداي شرشر باران،از ميان پچ پچ گل هاي اطلسي مي آيد. كسي كه مثل هيچ كس نيست "فروغ فرخزاد" تا گل غربت نروياند بهار از خاك جانم با خزانت نيز خواهم ساخت خاك بي خزانم گرچه خشتي از تو را حتي به رويا هم ندارم زير سقف آشنايي ها مي خواهم بمانم بي گمان زيباست آزادي ولي من چون قناري دوست دارم در قفس باشم كه زيباتربخوانم در همين ويرانه خواهم ماند و از خاك سياهش شعر هايم را به آبي هاي دنيا مي رسانم گر تو مجذوب كجاآباد دنيايي من اما جذبه اي دارم كه دنيا را به اينجا مي كشانم نيستي شاعر كه تا معناي حافظ را بداني ورنه بيهوده نمي خواندي به سوي عاقلانم عقل يا احساس حق با چيست پيش از رفتن اي دوست كاش مي شد اين حقيقت را بداني يا بدانم محمد علی بهمنی
| Design By : Night Skin |
غافل از آنکه خدا هست در اندیشه ی ما
... من روح بارانم ببین‘چون عشق تقدیر من است.
من هیچ شی را نمی بینم‘
مگر اینکه قبل از آ ن و با آن
و بعد از آن...خدا را می بینم.
امام علی (علیه السلام)
----یا اباصالح المهدی-----
ما معتقدیم که عشق سر خواهد زد
بر پشت ستم کسی تبر خواهد زد
سوگند به هر چهارده آیه ی نور
سوگند به زخم های سر شار غرور
آخر شب سرد ما سحر می گردد
مهدی(عج)به میان شیعه بر می گردد.
ناگهان قفل بزرگ تیرگی را میگشاید
آنکه در دستش کلید شهر پر آیینه دارد
چون غمت را نتوان یافـت مگر در دل شاد
ما امید غمت خاطر شادی طلبیم.
